Σχετικά με το Δωρο

Σύμφωνα με τους νόμους wicca αυτό που δίνεις έρχεται και σε βρίσκει στο πολλαπλάσιό του. Αυτό είναι προβληματικό επειδή μπορεί πραγματικά να χαλάσει την αυθεντικότητα αυτού που δίνεις. Για παράδειγμα, δίνεις κάτι καλό επειδή περιμένεις να σου επιστραφεί από κάποια συμπαντική η έστω συστημική πρόνοια αυξημένο. Καταλήγεις υπολογιστικός και με εγωιστικά κίνητρα και όταν δίνεις ένα δώρο δεν σκέφτεσαι το άλλο άτομο αλλά την καρμική νέα δυναμική που θα προκαλέσει. Αυτή η διάβρωση της οικονομίας του δώρου δεν συμβαίνει μόνο ως προς τους κανόνες της wicca, συμβαίνει γενικά, ειδικά στις τωρινές καπιταλιστικές μας κοινωνίες. Είναι πραγματικά λυπηρό να βλέπεις να δίνει ο ένας δώρο σε κάποιο άλλο άτομο όχι από αγάπη, συντροφικότητα, για στερεοποίηση σχέσεων ή αποφυγή σύγκρουσης αλλά από κακοπροαίρετη υπολογιστικότητα. Αυτό ρουφά τη γενναιοδωρία σαν το βαμπίρ από το σώμα των διάφορων mileu ανθρώπινης συνδιαλλαγής. Τέτοιου είδους τσιγγουνιά σιγά σιγά γίνεται και συναισθηματική τσιγγουνιά με αποτέλεσμα να ξεκινούν προβλήματα όπως αυτό:

             Take that                                          =                      Take that!

take-that-gifttake that.png

 

 

 

ή αυτό:

gift exchange.png

 

Ο αιτών λαβών αλλά με τίμημα.

 

 

αντί για αυτό:

fairy-pic

 

σου δίνω χωρίς να περιμένω αντάλλαγμα

 

 

Η τσιγγουνιά, ειδικά του συναισθηματικού είδους, μια τσιγγουνιά την οποία μέσα στην καθημερινή ανακατωσούρα όλοι, λίγο πολύ, διαπράττουμε-τόσο προς τους εαυτούς μας όσο και προς τους άλλους-γεννά φόβο και φέρνει την καχυποψία μέσα στις κοινωνικές μας ζυμώσεις. Δεν δέχεσαι, εν τέλει, κανένα δώρο άφοβα. Αυτή η υποψία αρχίζει να σε τρώει και να διαβρώνει ό,τι εύθραυστη εμπιστοσύνη είχε χτιστεί μέσα στον ιστό των εξίσου εύθραυστων στις μέρες μας ανθρωπίνων σχέσεων. Αρχίζεις να ρωτάς: Ποια είναι η πηγή του δώρου? Θέλει να με βλάψει? Ποιο είναι το κίνητρο πίσω από αυτό το δόσιμο? Η καχυποψία απέναντι στο δώρο απομυζά την αυθεντικότητα των συσχετισμών μας και δημιουργεί μπλοκαρίσματα στις ροές μας, υλικές, συναισθηματικές, κοινωνικές κάθε είδους. Μπροστά σε ένα τέτοιο άδειασμα τι κάνεις? Τι κάνεις όταν το milieu σου είναι τέτοιο που το δώρο στην μη υπολογιστική του μορφή έχει εξαφανιστεί? Πας με το ρεύμα και γίνεσαι και εσύ υπολογιστική για να επιβιώσεις? Υπάρχει έξοδος από αυτό το αποδυναμωτικό loop? Και αν υπάρχει, που? πώς? με τι κλειδοκράτορες?

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s