Ου περάσεις σύνορο (?)

«Τι μπορεί να θυμάται μια φλόγα? Αν θυμηθεί λίγο λιγότερο απ’ ό,τι χρειάζεται, σβήνει. Αν θυμηθεί λίγο περισσότερο απ’ ό,τι χρειάζεται, σβήνει. Να μπορούσε να μας διδάξει, όσο ανάβει, να θυμόμαστε σωστά.»

Γ.ΣΕΦΕΡΗ: Ο κ. Στρατής Θαλασσινός περιγράφει έναν άνθρωπο. (5. ΑΝΤΡΑΣ, στ. 32-35) (Γ. Σεφέρη «Ποιήματα», εκδ. ΙΚΑΡΟΣ)

Η αλήθεια είναι πως ενίοτε σε όρια, σύνορα και μεταβατικές ζώνες υπάρχει φύλακας. Αυτός ο φύλακας είναι συχνά σκυλί, bitch, με δόντια να τρίζουν. Ίσως το σκυλί θυμάται λίγο λιγότερο από ό,τι χρειάζεται τα καλά και λίγο περισσότερο τα κακά. Ίσως όχι. Είναι το σκυλί δίκαιο? Μπορεί και να είναι. Και αν είναι δίκαιο ποιος αποδίδει δικαιοσύνη στο σκυλί? Και αυτοί που κάνουνε το φρουρό στο σκυλί θυμούνται λίγο λιγότερο ή λίγο περισσότερο από ό,τι χρειάζεται τα καλά και τα κακά? Και η ελπίδα? Πού είναι η ελπίδα? Ποια ήταν η ελπίδα? Υπήρξε ποτέ, κρυμμένη μέσα στα λάθη και τις αποτυχίες μας, σαν ανάσα, ντροπαλή, να μας κρυφό-βλέπει? Έτσι αχνή και λιγομίλητη, θα μπορέσει ποτέ να μας συμφιλιώσει με τις συνέπειες της υπαρξιακής ατσαλοσύνης μας χωρίς να τις ωραιοποιεί? Όλες οι ζωές είναι ατελείς, και ίσως αυτό να είναι αρκετό για να μας συνδέσει και πάλι με την μεγάλη και χαοτική ήπειρο της ανθρωπότητας (χαοτική γιατί κανείς δεν ξέρει την απάντηση στο-τι ήταν αυτό-μια ολόκληρη ιστορία-που μόλις έγινε?). Μέσα στη σιωπή όλων που δεν ειπώθηκαν, όλων που δεν έχουν ακόμα ειπωθεί ή άγνοια τρεμοπαίζει σαν μια ασταθής νότα στο τραγούδι της μνήμης, αναποφάσιστη-και για αυτό αινιγματικά καθηλωτική στη ζωή.   

Υπάρχει καλωσόρισμα, καλό συναπάντημα και καλός αποχαιρετισμός πέρα από την διάθεση τιμωρίας που έχει ο φρουρός? Και αν ναι πού, πώς, με τι κλειδοκράτορες?       

Advertisements